Alcholovrij

21 juli 2024 was ik zover, geen alcohol meer in mijn lijf. Waarom? Ik had er geen zin meer in, het is gezonder, je slaapt beter, etc. etc. etc.. Allemaal waar maar niet de echte reden. De echte reden was dat ik geen zin had om een alcoholist te worden, maar wel hard op weg was.

Ik had nl. al eerder besloten geen bier meer te drinken; tenminste, alleen nog maar nul-punt-nul. Ik dronk sowieso doordeweeks niet, maar waar in het begin het weekend op vrijdag begon en op zondag eindigde, kwam het door de tijd heen steeds vaker voor dat het op donderdag begon en op maandag eindigde. Dus……….alleen nog maar nul-punt-nul.

Maar ja, helemaal niks meer is dan ook weer zo wat, dus een whiskey er bij kan dan weer niet zo’n kwaad; dat zijn er toch maar een stuk of 2 tot 3.

Per dag.

In het begin.

Van 2 tot 3 borrels per dag – op vrijdag, zaterdag en zondag – naar een fles Jack Daniels per weekend bleek later dan ook weer niet zo’n grote stap. En van 1 fles Jack Daniels naar 2 flessen Jack Daniels vanaf donderdag t/m maandag was al helemaal makkelijk te overbruggen.

Als je dan op een gegeven moment op zondagmiddag al twee flessen leeg hebt en bedenkt dat je nog steeds trekt heb in een nul-punt-nul biertje met een whiskey erbij maar die nergens meer kunt kopen in het weekend en daar gruwelijk de pest over in hebt, dan gaat er toch echt iets niet goed.

Dus, kiezen geblazen, ga ik zo door of kap ik er helemaal meer voordat ik er helemaal niet meer buiten kan. Je hebt tenslotte altijd een keuze en mijn keuze was om dan maar te stoppen met drinken. Is dat makkelijk? Ja, voor mij dan toch tenminste; als ik iets niet wil dan doe ik dat niet. zo’n 17 jaar geleden was ik het zat om te roken en ben er domweg mee gestopt. Een jaar geleden was mijn moment daar om te stoppen met alcohol.

Nee, ik zit niet te wachten op applaus en complimenten; ik heb wat dat betreft een ijzeren discipline en kan heel makkelijk stoppen. Waarom ik dat dan niet eerder deed? Omdat ik het nog steeds lekker vond alleen op een gegeven moment besefte dat het niet om het lekkere ging maar een (slechte) gewoonte was.

Waarom dit stukje dan geschreven? Dit stukje heb ik voor mijzelf geschreven, omdat ik er natuurlijk wel fucking trots op ben en ook voor al die anderen die twijfelen als ze de volgende dag weer eens opstaan met een dikke kater en spijt dat ze het uit de hand hebben laten lopen. Of voor degene die steeds vaker naar de fles grijpt en dat eigenlijk helemaal niet wil. Gewoon als steuntje in de rug. Als motivatie. Je hebt nl. altijd zelf de keuze. Maar je moet wel zelf die beslissing maken. Of niet natuurlijk, whatever.

Als je het moeilijk vind om net als ik van het ene op het andere moment te stoppen, wat ik mij heel goed kan voorstellen, dan zoek je hulp. Voldoende mensen die je kunnen en willen helpen. Sowieso vaak ik je directe omgeving en dan zijn er natuurlijk ook nog de professionele instanties. Alleen, daar is die dan weer, je moet wel zelf die keuze maken.

Ik herinner mij dat ik ooit aan mijn huisarts vroeg, namens mijn ouders (die vonden het ook moeilijk om te stoppen met roken) of er nu eigenlijk wel hulpmiddelen zijn die echt helpen om te stoppen met roken. Zoiets als nicotine-kauwgum of nicotine-pleisters ofzo. Zijn antwoord was, “Er is een heel goed middel wat voor 100% helpt” en op mijn vraag “Welke dan?” was het antwoord, 

“Als je het zelf echt wil”.