Vrijheid van meningsuiting

is zo’n beetje het grootste goed dat wij als mensen hebben. Maar dat je alles mag zeggen betekent dan ook niet meteen dat je alles ook maar moet zeggen. Tenminste, dat vind ik dan weer. Knettergek word ik van al die recensenten die een mening hebben over een boek of een film; dat vervolgens helemaal kapot schrijven en de film uiteindelijk flopt of de auteur geen bestseller heeft geschreven. Over smaak valt niet te twisten. Toch?

Of van die columnisten, die ook overal een mening over hebben. Vaak niet echt ene zak verstand hebben van de materie waarover ze dan die mening hebben en vervolgens de grond in boren; maar ja, het betaald zo lekker en ‘omdat ik een columnist ben verwacht men dat ook van mij’. Nee denk ik dan, daar zit niemand op te wachten behalve misschien je eigen ego.

En dan de bloggers; ook een soort van columnisten die ook overal een mening over hebben. Omdat ze er ook wat van vinden. Ik ken er eentje, man-o-man. Sterker nog, hij zit nu dit stukje te typen. Zo was er een blogje als reactie op een stukje in het Brabants Dagblad waarin Stadsgezicht Oss Rachelle Suppers (let op de laatste ’s’ als je dit leest dame 😉 ) een mening had over de vele evenementen. En daar vond ik dan vervolgens weer wat van. Ik schreef zelfs “… je mag overal wat van vinden want dat heet vrijheid van meningsuiting. MAAR HET HOEFT NIET! Soms kwets je er mensen mee…”.

Als je dat dan schrijft, mag je ook best beseffen dat die schoen ook aan je eigen voet past. Natuurlijk mag ik overal wat van vinden, maar er dan vervolgens knalhard ingaan (zit nou eenmaal in mijn karakter en vaak heb ik dat onder controle maar soms ook niet) dat hoeft niet altijd. Sterker nog; de slogan “Silence can never be misquoted” is een van mijn favorieten. En dan denk ik wel eens: “Waarom heb ik zo snel mijn mond opengetrokken?”. Of in dit geval dan een blog geschreven.

Kortom; er staan een aantal zaken in die ik Rachelle verwijt en vervolgens ook op mijzelf kan toepassen. Normaal gesproken schrijf ik een blog, leg ik hem weg, dan zet ik een kop koffie, of ga ik douchen en soms maak ik een wandeling. Daarna lees ik hem nog eens en schrap ik, pas ik aan en verbeter ik. Anders gezegd, ik maak hem scherper en breng de nuance aan. Wel altijd tegen de grens en soms een klein beetje er overheen. Altijd om de discussie op te zoeken en zaken bespreekbaar te maken.

En soms ben ik te snel, ietwat te impulsief. Ken je dat nummer wat door Dolf Jansen is gecoverd, “Ik ben een EE, IE, KA EE, EL”? Geweldig leuk liedje van die lange dunne en hoe hij daar over ‘zichzelf’ zingt; nou, soms ben ik dat ook wel een beetje hoor en dan past er maar één antwoord:

Sorry Rachelle!

 

Je schreef dat er een bak stront over je is heen gekomen en dat is nou net waar ik altijd de schijt van krijg (grappig en serieus bedoelt). Een mening mag best scherp, hard en direct zijn; het mag nooit kwetsend zijn. Als er dus ook maar een beetje kak van mij tussen zat dan spijt mij dat. Misschien heb ik je stuk verkeerd geïnterpreteerd, of je hebt het (mij) niet goed uitgelegd. Het zal wel ergens in het midden liggen.

Daarom ik nodig je dan ook uit voor een kop koffie, cappuccino, latte macchiato of what-ever je lekker vind. Gewoon om eens kennis te maken en te ontdekken wie er nu werkelijk zitten achter ‘Stadsgezicht Oss’ en ‘Wat ik er van vind…’.

Deal?