Wat ik er van vind…

Gewoon wat reacties

jul
20

op een rijtje van mensen die pissig zijn dat er twee personen zijn die teringherrie voor hun deur niet op prijs stellen.

  • Oss is langzamerhand een spookstad aan het worden waar moet dat heen
  • Nogmaals gewoon een paar dixies voor de deur daaro zetten
  • Die rechter is waarschijnlijk nog nooit op de kermis geweest. Hoe moet je nog beter uitleggen dat het volume op een kermis omhoog moet?
  • We moeten gewoon massaal met alle mensen daar gewoon gaan staan tot avonds laat daar kunnen ze niks aan doen we leven in een vrij land

Die reacties las ik op Facebook naar aanleiding van een krantenartikel in het Brabants Dagblad met de kop:

Rechter veegt vloer aan met vergunning Osse kermisfeesten

 

Grappig eigenlijk, kom aan mensen hun pleziertje en de grootste onzin kramen ze uit. Waarom wordt van minder dan 100 dB Oss een spookstad? Dixies voor de deur zetten, tja, dat is echt een oplossing die past in rijtje pestgedrag gewoon normaal vinden. Die rechter hoeft niet op de kermis te komen, die rechter doet gewoon zijn werk, als onafhankelijk ‘instituut’. En natuurlijk leven we in een vrij land. Maar tegen ‘met zijn allen ergens gewoon tot ’s avonds laat gaan staan’ valt genoeg te doen; een samenscholingsverbod bijvoorbeeld.

Overigens leven die twee bewoners waar het om gaat ook in een vrij land, of waren degene die bovenstaande opmerkingen plaatsten dat voor het gemak even vergeten? Dus hebben ze alle recht om een bezwaar in te dienen als een bepaalde vergunning die is verstrekt in hun ogen niet klopt. Simpel als wat. Als de rechter dan gaat controleren of alle procedures zijn gevolgd zoals dat zou moeten; de vergunning ook inhoudelijk toetst tegen de huidige wet- en regelgeving en tot de constatering komt dat dit niet het geval is, dan betekent dat de rechter een bezwaar dus zal toewijzen.

De opmerking “Ongelofelijk wat één of twee bewoners kunnen veroorzaken.” vind ik dan weer geen handige van ons Centrum Management; die bewoners veroorzaken namelijk helemaal niks. Die hebben hun bezwaar ingediend en de rechter komt daar aan tegemoet. De veroorzaker van wat er nu op het spel lijkt te staan is dus de Gemeente Oss zelf; zij heeft een vergunning afgegeven die niet blijkt te kloppen. Bovenaan in het artikel staat “De rechter stelt het duo namelijk op alle punten in het gelijk in hun verweer tegen de Muziekboulevard en kermisfeesten.”

Dat betekent dus nogal wat. Vaak zie je bij dergelijke procedures dat er aan een aantal punten tegemoet wordt gekomen en aan sommigen niet. Zie bijvoorbeeld de uitspraak d.d. 4 mei dit jaar van de rechtbank Oost-Brabant, waarbij nog werd gesteld dat de Muziekboulevard wel kon doorgaan maar het geluidsniveau bij de woning van de twee bezwaarmakers moest worden teruggeschroefd.

In dit geval zegt de rechter dus echter dat de Gemeente Oss haar werk niet goed heeft gedaan en de vergunning in zijn geheel niet klopt (naar ik aanneem want de uitspraak is nog niet gepubliceerd). In plaats van dan de twee bezwaarmakers verwijten te maken, kan men dus beter bij het Gemeentehuis aankloppen. Dat daarmee het ‘plezier’ van vele anderen op de tocht lijkt te staan, is echt erg spijtig, dat vind ik oprecht. Maar dan hadden de ambtenaren beter hun werk doen en waren de twee ‘klagers’ de pisang geweest. Beide partijen tevreden stellen lijkt haast een onmogelijke opgave.

Persoonlijk vind ik er geen reet aan, die herrie en blijf ik er ook lekker van weg. Het is namelijk een vicieus cirkeltje; mensen praten harder omdat de muziek hard staat die dan niet goed gehoord kan worden waardoor de muziek harder gaat waardoor de mensen harder gaan praten omdat de muziek te hard staat. Hoeveel decibellen zijn dan genoeg denk ik dan. Maar als mensen dat niet erg vinden prima hoor, ieder zijn ding.

Wel ga ik samen met mijn vrouw natuurlijk naar de kermis. Wij gaan samen lekker poffertjes eten wat al jaren onze traditie is en ik kan enorm genieten van al die meisjes van gemiddeld 14 tot 15 die zich mooi hebben opgemaakt en opgedoft om op te vallen bij de jongens van gemiddeld 15 tot 16 die stoer doen met een pilsje in de hand (mag dat nog?) om de opgedofte meisjes weer te imponeren en te versieren. Ik hoop niet dat ik nu ouders met dochters in die leeftijd heb bang gemaakt, want die staan straks natuurlijk in de Eikenboomgaard in de herrie en horen hun dochters dan niet gillen.

Niet schrikken, ik bedoel van plezier hoor, in de Speed Booster of Dega Dance.

Vrijheid van meningsuiting

jun
29

is zo’n beetje het grootste goed dat wij als mensen hebben. Maar dat je alles mag zeggen betekent dan ook niet meteen dat je alles ook maar moet zeggen. Tenminste, dat vind ik dan weer. Knettergek word ik van al die recensenten die een mening hebben over een boek of een film; dat vervolgens helemaal kapot schrijven en de film uiteindelijk flopt of de auteur geen bestseller heeft geschreven. Over smaak valt niet te twisten. Toch?

Of van die columnisten, die ook overal een mening over hebben. Vaak niet echt ene zak verstand hebben van de materie waarover ze dan die mening hebben en vervolgens de grond in boren; maar ja, het betaald zo lekker en ‘omdat ik een columnist ben verwacht men dat ook van mij’. Nee denk ik dan, daar zit niemand op te wachten behalve misschien je eigen ego.

En dan de bloggers; ook een soort van columnisten die ook overal een mening over hebben. Omdat ze er ook wat van vinden. Ik ken er eentje, man-o-man. Sterker nog, hij zit nu dit stukje te typen. Zo was er een blogje als reactie op een stukje in het Brabants Dagblad waarin Stadsgezicht Oss Rachelle Suppers (let op de laatste ’s’ als je dit leest dame 😉 ) een mening had over de vele evenementen. En daar vond ik dan vervolgens weer wat van. Ik schreef zelfs “… je mag overal wat van vinden want dat heet vrijheid van meningsuiting. MAAR HET HOEFT NIET! Soms kwets je er mensen mee…”.

Als je dat dan schrijft, mag je ook best beseffen dat die schoen ook aan je eigen voet past. Natuurlijk mag ik overal wat van vinden, maar er dan vervolgens knalhard ingaan (zit nou eenmaal in mijn karakter en vaak heb ik dat onder controle maar soms ook niet) dat hoeft niet altijd. Sterker nog; de slogan “Silence can never be misquoted” is een van mijn favorieten. En dan denk ik wel eens: “Waarom heb ik zo snel mijn mond opengetrokken?”. Of in dit geval dan een blog geschreven.

Kortom; er staan een aantal zaken in die ik Rachelle verwijt en vervolgens ook op mijzelf kan toepassen. Normaal gesproken schrijf ik een blog, leg ik hem weg, dan zet ik een kop koffie, of ga ik douchen en soms maak ik een wandeling. Daarna lees ik hem nog eens en schrap ik, pas ik aan en verbeter ik. Anders gezegd, ik maak hem scherper en breng de nuance aan. Wel altijd tegen de grens en soms een klein beetje er overheen. Altijd om de discussie op te zoeken en zaken bespreekbaar te maken.

En soms ben ik te snel, ietwat te impulsief. Ken je dat nummer wat door Dolf Jansen is gecoverd, “Ik ben een EE, IE, KA EE, EL”? Geweldig leuk liedje van die lange dunne en hoe hij daar over ‘zichzelf’ zingt; nou, soms ben ik dat ook wel een beetje hoor en dan past er maar één antwoord:

Sorry Rachelle!

 

Je schreef dat er een bak stront over je is heen gekomen en dat is nou net waar ik altijd de schijt van krijg (grappig en serieus bedoelt). Een mening mag best scherp, hard en direct zijn; het mag nooit kwetsend zijn. Als er dus ook maar een beetje kak van mij tussen zat dan spijt mij dat. Misschien heb ik je stuk verkeerd geïnterpreteerd, of je hebt het (mij) niet goed uitgelegd. Het zal wel ergens in het midden liggen.

Daarom ik nodig je dan ook uit voor een kop koffie, cappuccino, latte macchiato of what-ever je lekker vind. Gewoon om eens kennis te maken en te ontdekken wie er nu werkelijk zitten achter ‘Stadsgezicht Oss’ en ‘Wat ik er van vind…’.

Deal?

Het is ook nooit goed

jun
26

lijkt het wel, bij ons in Oss. Ooit werd er gemopperd dat er nooit wat te doen was in de stad en nu is daar een venijnig en azijnzeikerig stukje van Rachelle Supper; het Stadsgezicht van Oss. Ik las het stukje uit het Brabants Dagblad van @stadsgezichtoss op Twitter en dacht toen ik de kop las dat Rachelle kluizenaar was geworden. Het leek nl. wel op een visitekaartje als je de tekst eronder weg zou laten:

Stadsgezicht

Rachelle Supper

Kluizenaar

Maar Rachelle is helemaal geen kluizenaar, Rachelle komt lekker buiten. Lekker in het weekend onder de mensen, in het centrum van Oss. Zelfs onder veel te veel mensen die naar veel te veel activiteiten komen die in het centrum en er om heen georganiseerd waren. En daar vind ons Stadsgezicht wat van. Nou, ik kan je gerust stellen; IK OOK!

Het was zelfs zo erg dat het de lieve schat helemaal duizelde, ze wist niet meer wat te doen; een VR-brilleke opzetten en er uitzien als Rachelle S. te O.. Oldtimers kijken aan de Eikenboomgaard, de speurtocht doen, wapperende Her & Der vlaggen jatten of van springkussen naar springkussen hoppen en uiteindelijk in de zandbak bij de HEMA belanden. En daar kon ze naar hartelust in spelen want er zat geen kind in de zandbak, nee de springkussens zaten natuurlijk ramvol met kinderen volgens haar. Het klinkt bijna of ze de kinderen dat verwijt.

Ja Rachelle, het is HEMA en niet Hema, want HEMA is een afkorting van Hollandsche Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam en dat schrijf je dus met hoofdletters. O ja, en dan nog wat; het is niet, en ik citeer: “In de zandbak geen kind, de springkussen natuurlijk ramvol”. Of het is ‘het’ springkussen, of het is de ‘springkussens’. Zo, dat was even om ook eens lekker te zaniken en tevens iets recht te zetten. Verder wordt het een uiterst positief stukje hoor.

Kijk, je schrijft dat je jezelf een beetje zorgen maakt omdat Bianca Hoegee als evenementencoördinator ‘vergeten’ was dat er elders in Oss ook nog evenementen waren. Ja ja, in de Ruwaard was er een midzomerfestijn en er was nog elders een Zuidwaterlinie festival. Tja, drie locaties in Oss waar er van alles te doen is voor de inwoners is wel een beetje veel Rachelle. Ik ben het met je eens hoor; bijna 100.000 inwoners vult niet echt als je op drie plekken een feestje bouwt.

Is dat typisch iets voor het BD? Negatief schrijven omdat het lekkerder verkoopt? Is dat een opdracht die je meekrijgt? Is positief een vies woord ofzo? Een ander een compliment geven een soort van blasfemie? Kijk, het is simpel; als er iemand iets organiseert zijn er ook altijd klagers die precies weten wat er allemaal fout aan was en hoe het wel moest. Die schrijven bijvoorbeeld liever duffe domme stukjes in de krant onder hem mom van ‘ik ben columnist dus ik mag overal wat van vinden’. Dat is natuurlijk ook wel zo, je mag overal wat van vinden want dat heet vrijheid van meningsuiting. MAAR HET HOEFT NIET! Soms kwets je er mensen mee en daar kan ik dan weer niet zo goed tegen.

Natuurlijk, nu kun je roepen dat ik nu ook een mening over jou heb en dat dit ook niet hoeft. Alleen is dit geen mening, dit is een reactie op jouw (onnodige) actie. Namelijk een kwetsend stukje in de krant plaatsen; alleen maar te verwijzen naar ‘problemen’ die er zijn zonder met eventuele oplossingen te komen. Want zoals je wellicht weet, Actie=Reactie. En als ik naar jou toe kwetsend overkom; tja, wie kaatst kan de bal verwachten. Hey, is dat misschien een leuk idee voor een volgend evenement? Oud Hollandse spelletjes zoals kaatsen, hoepelen, knikkeren en gewoon blij zijn dat er iets leuks te doen is?

Of wordt dat je een beetje teveel Rachelle, ga je daar nog meer van duizelen?

De verhuizing

jun
21

van het Korps Mariniers van de naar het schijnt veel te gedateerde en oude kazerne in Doorn naar een nieuwbouwcomplex in Vlissingen; het maakt her en der wat los. Hele gezinnen worden straks ontwricht als ze uit de buurt waar ze zijn opgegroeid en hun sociale leven hebben moeten verhuizen. Het is een dermate specialistisch beroep dat men niet zomaar kan zeggen “Ik neem ontslag en ga wat anders doen”. De hele besluitvorming verdient geen schoonheidsprijs en er wordt maar bar slecht naar de bezwaren geluisterd.

Zomaar wat reacties in een discussie die ik had op Facebook en Twitter naar aanleiding van het volgende bericht over dit onderwerp in een artikel op NU.nl met als titel “Kabinet houdt vast aan verhuizing van mariniers naar Vlissingen”. Mijn opmerking daarop was “En terecht. Gewoon verhuizen dat ‘bedrijf’ en mens volgt werk. Basta. Dat is in het bedrijfsleven zo (ik heb het al genoeg meegemaakt) dus waarom zou dat nu anders zijn?”

Ik ga hier niet de discussie aan of de bezwaren terecht zijn, of de besluitvorming werkelijk zo belabberd was en totaal niet naar alternatieven is gezocht; zoals bijvoorbeeld het verbouwen en opknappen van de kazerne in Doorn. Ook gaat het wat mij betreft niet over de tientallen miljoenen die verloren zouden zijn als de verhuizing niet doorgaat, omdat er nou eenmaal contracten zijn ondertekend met aannemers en projectontwikkelaars waar de overheid niet meer onderuit kan. Wat mij betreft zou dan gelden, op basis van steekhoudende argumenten, beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.

Nee, het gaat er hier om dat ik een vergelijk trek naar het bedrijfsleven. Als zelfstandig ondernemer werk ik nu ruim 10 jaar op interim basis en ik heb dus heel wat organisaties gezien en een behoorlijk aantal reorganisaties meegemaakt.  Zo was daar rond het jaar 2002 ene meneer Ad Scheepbouwer die bij KPN de boel even kwam saneren; het aandeel stond er nogal belabberd voor en het zou zomaar kunnen dat de tent ging omvallen. En dat mocht natuurlijk niet gebeuren. Dus wat deed Ad? Die flikkerde er zo’n 5.000 werknemers op straat om eens flink op de personeelskosten te besparen; toch altijd zo’n beetje te grootste kostenpost binnen een bedrijf.

Dat waren mensen die KPN aten, sliepen, droomden en hun leven voor gaven. Zei op een verjaardag niks verkeerds over KPN en begon vooral niet over Vodafone want je had gegarandeerd een dik vet probleem. Veel van die mensen waren in de categorie 50+ en hadden qua werkervaring niet zo gek veel mee te brengen om elders nog makkelijk aan de slag te kunnen. Inderdaad een heel ander probleem dan de verhuizing van de kazerne; wel eentje met dezelfde impact op de werknemer, hun gezin en uiteindelijk hun sociale leven. En dat allemaal omdat er ergens in de top een besluit genomen was wat geen schoonheidsprijs verdiende.

Een andere dan, het toenmalige SNS REAAL besloot om haar hoofdkantoor qua verzekeringen te verplaatsen van Utrecht naar Alkmaar. En de opdracht aan de werknemers was ‘Mens volgt werk’. Dat betekende dus voor een werknemer met standplaats Utrecht dat hij drie opties had; de eerste is gaan pendelen tussen ergens in de buurt van Utrecht wonen en Alkmaar, maar wie weet wat A9 betekent wordt daar niet echt vrolijk van. Of beter gezegd, wordt daar echt niet vrolijk van.

De tweede optie is dan maar te gaan verhuizen. Maar ja, je zal maar net lekker gesetteld zijn, kids op de basisschool die vriendjes hebben, of een puberdochter die nu eindelijk de ware heeft gevonden en dikke verkering heeft. Dan ga je dus niet zomaar verhuizen omdat de baas besloten heeft om een hoofdkantoor tig kilometer verderop te gaan gebruiken. Dan rest er nog een derde optie en dat is ontslag nemen. Ook weer niet een van de makkelijkste want je zal maar lijken op die 50-plusser qua werkervaring, kennis en expertise die door Ad op straat was gezet. Dan kijk je wel uit.

Dan is daar zeer recent nog Shimano, waar ik ooit een leuke opdracht mocht doen en bijna twijfelde om het uberhaupt te gaan doen want die gasten hadden hun hoofdkantoor in Nunspeet. Nunspeet? Yep, oftewel Nonspiet zoals buitenlanders zeggen, op zijn halfbakken MAVO-engels. Mijnheer Shimano (kleinzoon van) vond dat waarschijnlijk ook stom klinken en daar kwam nog eens bij dat Nunspeet ergens in de middle of helemaal nergens ligt en Eindhoeven een High Tech Campus heeft. En dat klinkt als innovatief bedrijf toch allemaal een stuk interessanter. Al helemaal als je een Japans bedrijf bent.

Dat betekende dus ook een behoorlijk omslag voor het personeel want die mochten ineens in het jolige Brabantse Eindhoven-de-gekste gaan werken en konden meteen hun zwarte kousen laten borduren met roodwitte strepen. Dat deden er een aantal, maar ruim 50% van het personeels bestand besloot om toch maar te gaan pendelen of ontslag te nemen. Wederom met een enorme impact op het gezins- en sociale leven tot gevolg. En ook hier weer omdat er ergens een besluit genomen was door de top die vast en zeker een flink aantal bezwaren heeft weggewuifd. Vanwege het bedrijfsbelang.

Natuurlijk is het zwaar klootte voor het Korps Mariniers en voor de gezinnen van de mariniers die ergens mee geconfronteerd worden waar ze niet op zitten te wachten. Maar nog steeds heb je, ook als marinier, een keuze. Pendelen, verhuizen of een andere job zoeken. Ik weet ook wel dat die laatste optie helemaal niet makkelijk zijn, want wie neemt er nou iemand in dienst die heel stilletjes onder water naar de oever zwemt, om er vervolgens geruisloos uit te kruipen en die ene terrorist die op de kant de boel staat te bewaken de keel door te snijden.

Maar ja, het was ook helemaal niet makkelijk voor de 50-plusser die door Ad op straat is gezet. Die heel veel ervaring had als functioneel applicatie beheerder van die ene speciale voor KPN gebouwde applicatie. Want wie zat daar nou op te wachten? Waarmee ik dus bedoel te zeggen dat je ook kunt kiezen om vooruit te kijken en te bepalen hoe je er het beste van gaat maken. Dat je zelf nog altijd de regisseur van je eigen toekomst bent. Want laat je het namelijk aan een andere regisseur over dan kon je wel eens een bijrol krijgen omdat iemand anders met dezelfde, of zelfs meer kwaliteiten net iets beter acteert en de hoofdrol krijgt.

Of je blijft zeuren en dralen dat het allemaal zo tegen zit. Hoe vervelend ook, ik denk alleen niet dat daarom een dergelijk besluit zal worden teruggedraaid.

Ik sport (weer)

jun
16

sinds vorig jaar september. Waar ik vroeger voetbalde, schermde en aan wielrennen deed, doe ik tegenwoordig aan fitness (kracht- en conditietraining). Inmiddels ook heel erg graag want in het begin is er echt geen ruk aan; je gaat alleen maar elke keer hartstikke dood. Het heeft mij al heel veel opgeleverd; minus 15 kilo bijvoorbeeld. Dat klinkt veel en dat is ook veel, alleen zag je niet aan mij dat ik te zwaar was. Ik ben namelijk 1,97 mtr. en ik woog exact 111 kilo. Ik merkte zelf wel dat ik een waardeloze conditie had en droeg overhemden die wat oversized waren en over mijn broek in plaats van erin. Een ijdel mens wil ook wat, want ik had echt een dikke pens en op deze manier kon ik dat dus mooi verbloemen.

Daarom heb ik er vorig jaar voor gekozen om er aan te gaan werken; gezonder te gaan eten en af te gaan vallen. Te gaan sporten en conditie op te bouwen. Ook heb ik gekozen voor personal training, omdat ik op voorhand al wist dat als ik het alleen moest gaan doen het hem echt niet zou worden. Inmiddels ben ik dus 15 kilo lichter, zit ik een stuk lekkerder in mijn vel en is ook mijn conditie er op vooruit gegaan. Dat heb ik dan weliswaar met behulp van een trainer gedaan, wel met mijn doorzettingsvermogen en geheel op eigen kracht.

Op eigen kracht, uitgaan van je eigen kracht en niet zeuren dat de rest er slanker, fitter, sterker uitziet dan jij. Daar gaat het om. Je schouders er onder zetten ondanks dat het tegen kan zitten. Ik ben ook de grootste van iedereen op de sportschool. Tja, wat wil je ook, 1 meter en 97 centimeter, ik zei het al. Daar moest ik vanmiddag aan denken toen ik de brievenbus opende en er een folder uithaalde. Hij was van de SP, ook de grootste. In de Osse politieke arena dan en ja ik weet het, daar ga ik weer, maar hey; ik heb dat ding niet in mijn brievenbus gestopt. Ik kreeg dus een folder van de SP met de boodschap dat de SP geen wethouders kan leveren door de machtspolitiek van het rechtse blok met de VDG voorop.

Ze maakte zich zelfs in het artikel onderdanig door te stellen “Het zou betekenen dat de SP, die de koers wil verleggen, twee wethouders zou krijgen en het blok uit de oude coalitie drie. De SP-wethouders zouden zouden dan in de minderheid zijn, zodat VDG, en CDA of VVD hun wil aan de SP kunnen opleggen”. Nou, nou, nou zeg; als dat geen uitgestoken hand is. Heel veel meer dus van hetzelfde hoe de SP zich de afgelopen tijd al ‘geprofileerd’ heeft.

Kijk, dat je de grootste bent wil niet meteen zeggen dat je ook de beste bent. Ik ben dus de grootste op de sportschool maar was in het begin absoluut niet de beste. Sterker nog, die kleine ukkies trainde mij er helemaal uit. Ik had een coach in het begin, Ineke heet de lieve schat, die is op zijn minst een dikke 40 centimeter kleiner dan ik. Zegt zij tegen mij dat ik met een gewicht een bepaalde oefening moet doen. Ze deed het ook nog een keer of zes voor zelfs.

Ik dacht “Nou dat is niet echt moeilijk”, totdat ik dat gewicht in mijn hand kreeg en omhoog (probeerde) te tillen. Ik had maar één gedachte: “Waarom krijgt dat grietje van 1,50 mtr. het zo makkelijk een keer of zes omhoog en ik na drie keer tillen nog amper?”. Omdat zij het natuurlijk al veel vaker getraind had, dat snap ik dan ook nog wel. Alleen, het zette even duidelijk neer dat als je de grootste bent (en nog een man ook), je best door iemand die twee koppen kleiner is (en een dame) overtroffen kan worden.

Dus, beste SP, doe wat je altijd deed dan krijg je wat je altijd kreeg. In mijn geval was dat een dikkere pens en minder conditie door de jaren heen; als jullie blijven zeuren dat je zo zielig bent zal er ook weinig veranderen ben ik bang. Dus een gratis tip; ga nu eens van je eigen kracht uit. Bedenk eens met zijn allen waar je echt goed in bent. Laat dat de komende vier jaar zien terwijl je in de oppositie zit.

Ga dus niet meer wijzen naar anderen, maar laat zien wie je zelf bent. Dat komt een stuk beter en positiever over dan dat gemekker over dat je de grootste bent en wethouders had moeten leveren. Maar dat dit door de schuld van een ander niet is gelukt. Echt, het is namelijk zelden de schuld van een ander. Als iets niet lukt, dan ligt dat aan jezelf, dan heb je bepaalde keuzes gemaakt waardoor anderen daar weer (anders) op reageren en hun keuzes maken.

Trouwens, ik ken een ex-wethouder die ook had kunnen blijven janken dat hij pootje is gelicht. Alleen ging hij wel van zijn eigen kracht uit, herpakte zich, liet zich niet gek maken en daar verdient hij alle LOF voor.