Wat ik ervan vind…

Mijn organen of jouw organen?

feb
20

In het ‘draadje’ dat op Facebook volgde op mijn blog over orgaandonatie (Pia en mijn organen) is een soort van discussie ontstaan die er niet zou moeten zijn ben ik achter gekomen. Het lijkt er wel op dat er alleen maar zwart/wit gedacht kan worden. Misschien ben ik zelf ook zo overgekomen met mijn blog, terwijl ik er dus helemaal niet zwart/wit over denk. Er zijn volgens mij ook geen voor- of tegenstanders van orgaandonatie; of zouden er in ieder geval niet moeten zijn. Wel zijn er mensen die er voor kiezen om hun organen te doneren en zijn er mensen die dat absoluut niet willen.

In mijn voirge blog ging het mij er om dat de wet die is ingevoerd domweg hartstikke fout is; discussie erover is prima, de wet blijft fout. Zo fout als het maar kan, buiten de discussie (die er niet zou moeten zijn) over orgaandonatie zelf. Want als de overheid het zo belangrijk vind om orgaandonatie op voorhand te regelen voor haar burgers; kan diezelfde overheid dan ook wat minder moeilijk doen wanneer mensen vinden dat hun leven voltooid is en anders omgaan met goed begeleide euthanasie? Ook als mensen zelf die keuze maken terwijl ze niet zwaar ziek zijn maar wel klaar met het leven? Zonder lollig te willen doen zou je dan zelfs van een win/win situatie kunnen spreken.

Ik las een stukje waar ik echt door geraakt werd en dacht; wat mooi dat je zo met het verlies van je kind kunt omgaan en wat tevens een positief beeld schetst over orgaandonatie. Maar er zijn ook minder positieve verhalen; bijvoorbeeld het verhaal van Esmee Feenstra die hersendood werd verklaard, maar waar het min of meer dankzij haar zus niet tot orgaanuitname kwam en zij zelfs een universitaire studie heeft afgerond. Of het relaas van Anjo van de Mortel, die wel toestemming gaf voor orgaandonatie, van haar man die een hersenbloeding kreeg en daar voor zichzelf op terugkwam.

Alleen, het gaat dus het niet om de positieve versus de negatieve verhalen, geen voor- of tegenstander van orgaandonatie, niet of ik er niks meer aan heb omdat ik dan ‘toch dood zou zijn’. En ook niet of je het een ander gunt ja of nee, die tweede of zelfs derde kans. Want volgens mij willen wij dat allemaal, zo lang en zo gezond mogelijk leven en gunnen we dat een ander ook.

Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik nu nog steeds (56 jaar oud) allebei mijn ouders heb, 81 en 90 worden ze dit jaar. Dat ik als oudste kind uit ons gezin nog steeds een broer en zus heb die niet veel te vroeg zijn overleden. Dat hun partners nog leven en dat ik neefjes en nichtjes heb, kinderen en kleinkinderen, allemaal gezond van stuk en mijn leven verrijken. De emotie van een gezins- of familielid die door een hartziekte, kapotte longen of ander dusdanig slecht functionerend orgaan veel te vroeg zou overlijden, maar godzijdank door een donor dat wel heeft overleefd en daarom nu nog steeds van het leven kan genieten; die emotie die heb ik dus niet.

Maakt het mij daarom een minder mens dat ik mijn eigen keuze maak? Dat ik er voor kies geen donor te willen zijn? Dat ik daar mijn redenen voor heb en dat dan ook maar even moet uitleggen? Het lijkt er wel op, maar dat is dus iets wat ik echt niet begrijp. Mijn keuze is de mijne en die heb je maar te respecteren, simpelweg omdat het mijn lichaam is, mijn organen en niet die van jou. Dat moet ik niet eens hoeven uit te leggen, maar ik doe het nu dus wel.

Ik ben ooit geopereerd aan mijn neus en terwijl ik onder volledige narcose was heb ik alles kunnen horen wat de artsen en assistenten tegen elkaar vertelden. Fucking creapy, je hoeft mij niet te geloven, ik heb het wel meegemaakt. Ik kon mij verder niet bewegen, heb gelukkig niks gevoeld tijdens die operatie, maar ik moet er niet aan denken dat ik zgn. ‘hersendood’ op de tafel lig en mijn vrouw hoor zeggen “Ja dat is goed dokter, haalt u alles wat u kunt gebruiken er maar uit”. Dat ik dan opnieuw niet kan reageren, er ook niks van voel maar wel denk “Godgloeiendegodver, ik heb ze zelf nog nodig ja!!!”.

Waarom ik dan eerst wel donor was? Impulsief, jong als ik was en ‘omdat ik er dan toch niks meer aan zou hebben’, dat en alleen dat was de reden destijds. En dat is een behoorlijk tijdje voor die betreffende operatie. Dankzij Pia’s initiatiefwet – waar ik dus qua wet zwaar op tegen ben – ben ik op onderzoek gegaan wat orgaandonatie dan echt betekent en ben ik er anders over gaan denken.

Probeer mij dan dus ook niet te overtuigen dat ik wel moet doneren omdat “ik er toch niks meer aan zou hebben”. Heb als mens liever respect voor mijn keuze zoals ik dat ook voor die van jou heb. Ik ben al te bang om mijn ogen te laten laseren (hoewel ik liever zonder die kak-bril verder zou gaan) omdat ik dan de eerste ben die daar vervolgens nog slechter uitkom. Tel daarbij op mijn ervaring tijdens mijn neusoperatie en dat is mijn gevoel, daar ben ik bang voor en dat gaat niet veranderen. Niet door jouw argumenten en ook niet door alle mooie en positieve verhalen die er over zijn.

Ook zal ik nooit anderen proberen te overtuigen hun registratie door te halen of codicil te verscheuren. En datgene waardoor ik er nu voor kies geen donor te willen zijn maakt ook dat ik er tevens voor kies geen donororganen te willen ontvangen. Moet er niet aan denken dat ik een ander zijn organen krijg die het zelfde dacht als ik; “Godgloeiendegodver ik heb ze zelf nog nodig ja!!!”.

De dood hoort nu eenmaal bij het leven vind ik. Liever nu nog niet trouwens hoor, over een jaar of dertig is vroeg genoeg. En dat gun ik iedereen, minstens 86+ worden. Gezond en wel, met of zonder donororganen van iemand anders.

Pia en mijn organen

feb
13

De donorwet van Pia is er doorheen. En te pas en te onpas vallen voor- en tegenstanders weer eens over elkaar heen. Voor- of tegenstander van wat eigenlijk? Als ik zo de berichten en reacties op Facebook lees, dan zijn de meningen niet van de lucht. “Wil jij niet automatisch donor zijn? Dan ook niet zeiken als je zelf iets nodig hebt hé?”. Of erger nog zelfs: “Als jij geen donor wilt zijn, okay, maar dan jij ook geen orgaan als je het nodig hebt en je kinderen ook niet”.

Met andere woorden; als jij een ander je organen niet gunt mag je zelf ook lekker doodvallen; of creperen, ligt er maar net aan uit welke hoek de wind waait op onze (a)sociale media. Zelfs je kinderen mogen letterlijk overlijden aan een ziekte als jij vind dat je zelf een keuze moet hebben over je organen in plaats van de overheid. Ik verzin het niet, ik heb het gewoon kunnen lezen in discussies tussen mensen die zich dan ‘volwassen’ noemen

Voorstanders zeggen dan; ja maar je kunt alsnog aangeven dat je dat niet wilt, terwijl het daar dus helemaal niet om gaat. Bij het aannemen van de wet passeert de overheid dus het gegeven dat ieder mens recht heeft om zelf te beschikken over zijn of haar leven, zijn of haar lichaam. Ook na de dood (hoewel bij donatie van organen je helemaal nog niet dood bent omdat als dat wel zo zou zijn je organen onmiddellijk beginnen af te sterven en men er dan dus niks meer aan heeft; andere discussie, wellicht ook ooit een andere blog).

Nee, naar mijn mening is het een veel fundamentelere vraag of de overheid dus wettelijk gezien voor een individu op voorhand mag beslissen dat zijn / haar organen na de dood mogen worden gebruikt voor donatie. Tenminste, als je daartegen niet in het verweer komt door aan te geven dat je het daar niet mee eens bent en dus geen donor wilt zijn.

Terwijl als ik een email krijg met daarin aanbiedingen voor een of ander dom apparaat, een marketing emailtje waar ik niet om gevraagd heb en waar ik mij niet op geabonneerd heb, dan is de betreffende verstuurder er van in overtreding en kan daar voor bestraft worden. Ik heb nl. geen toestemming gegeven om mij dergelijke emails te sturen; het zgn. Opt-in.

Bij orgaandonatie werkte dat voorheen ook zo; ik moest toestemming geven om als orgaandonor door het leven te willen gaan, ik heb daar ooit zelfs een codicil voor getekend, wederom het zgn. Opt-in. De wet van Pia draait dit nu allemaal om; je bent automatisch donor tenzij je aangeef dat niet te willen; het zgn. Opt-out.

Nee, ik ben niet tegen orgaandonatie. Als ik 100% morsdood ben – althans, hersendood want met een slangetje hier en daar wordt mijn lichaam nog wel in leven gehouden omdat zoals eerder gezegd anders mijn organen ook beginnen af te sterven, dan mogen ze op zich best mijn lijf leeghalen met dat wat nog te gebruiken is voor een ander. Alleen, daar beslis ik dus zelf over. Niet Pia en ook niet de overheid via een wet.

Daarom is het ook dat ik mijn donorcodicil heb ik verscheurd en mijn registratie bij het donorregister heb ik laten doorhalen. Waarom? Noem het maar pure recalcitrantheid, opstandigheid, anarchisme van mijn part. Ik ben er namelijk wars van dat de overheid wel even wettelijk bepaald dat ik donor ben tenzij ik aangeef van niet. Mijn lichaam met inhoud is van mij, niet dat van Pia, niet dat van de overheid.

En alsjeblieft; ga mij dan niet zeggen dat ik ook geen donororganen mag ontvangen van een ander als ik ze nodig zou hebben. Dat is een non-discussie waar het hier niet om gaat. Het gaat niet om het wel of niet willen afstaan van organen; het gaat er om wie de beslissing neemt of je dat wilt ja of nee. Ik zelf na een weloverwogen keuze en overleg met mijn dierbaren? Of de overheid op voorhand middels een wet?

Overigens zou ik zo’n stellingname dan wel beantwoorden met de vraag: “Rook je? Drink je wel eens een biertje of een borrel? Eet je wel eens een lekkere vette hap?”. Grote kans dat het antwoord ja is en ik je dan vertel dat ik hoop dat je het nooit aan je hart, longen of lever zult krijgen. Want dan hoef je daar toch geen nieuwe voor? Je hebt immers zelf het risico genomen dat ze een beetje stuk gingen en daar zijn donoren dan toch ook niet voor bedoeld.