Wat ik ervan vind…

Mijn organen of jouw organen?

feb
20

In het ‘draadje’ dat op Facebook volgde op mijn blog over orgaandonatie (Pia en mijn organen) is een soort van discussie ontstaan die er niet zou moeten zijn ben ik achter gekomen. Het lijkt er wel op dat er alleen maar zwart/wit gedacht kan worden. Misschien ben ik zelf ook zo overgekomen met mijn blog, terwijl ik er dus helemaal niet zwart/wit over denk. Er zijn volgens mij ook geen voor- of tegenstanders van orgaandonatie; of zouden er in ieder geval niet moeten zijn. Wel zijn er mensen die er voor kiezen om hun organen te doneren en zijn er mensen die dat absoluut niet willen.

In mijn voirge blog ging het mij er om dat de wet die is ingevoerd domweg hartstikke fout is; discussie erover is prima, de wet blijft fout. Zo fout als het maar kan, buiten de discussie (die er niet zou moeten zijn) over orgaandonatie zelf. Want als de overheid het zo belangrijk vind om orgaandonatie op voorhand te regelen voor haar burgers; kan diezelfde overheid dan ook wat minder moeilijk doen wanneer mensen vinden dat hun leven voltooid is en anders omgaan met goed begeleide euthanasie? Ook als mensen zelf die keuze maken terwijl ze niet zwaar ziek zijn maar wel klaar met het leven? Zonder lollig te willen doen zou je dan zelfs van een win/win situatie kunnen spreken.

Ik las een stukje waar ik echt door geraakt werd en dacht; wat mooi dat je zo met het verlies van je kind kunt omgaan en wat tevens een positief beeld schetst over orgaandonatie. Maar er zijn ook minder positieve verhalen; bijvoorbeeld het verhaal van Esmee Feenstra die hersendood werd verklaard, maar waar het min of meer dankzij haar zus niet tot orgaanuitname kwam en zij zelfs een universitaire studie heeft afgerond. Of het relaas van Anjo van de Mortel, die wel toestemming gaf voor orgaandonatie, van haar man die een hersenbloeding kreeg en daar voor zichzelf op terugkwam.

Alleen, het gaat dus het niet om de positieve versus de negatieve verhalen, geen voor- of tegenstander van orgaandonatie, niet of ik er niks meer aan heb omdat ik dan ‘toch dood zou zijn’. En ook niet of je het een ander gunt ja of nee, die tweede of zelfs derde kans. Want volgens mij willen wij dat allemaal, zo lang en zo gezond mogelijk leven en gunnen we dat een ander ook.

Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik nu nog steeds (56 jaar oud) allebei mijn ouders heb, 81 en 90 worden ze dit jaar. Dat ik als oudste kind uit ons gezin nog steeds een broer en zus heb die niet veel te vroeg zijn overleden. Dat hun partners nog leven en dat ik neefjes en nichtjes heb, kinderen en kleinkinderen, allemaal gezond van stuk en mijn leven verrijken. De emotie van een gezins- of familielid die door een hartziekte, kapotte longen of ander dusdanig slecht functionerend orgaan veel te vroeg zou overlijden, maar godzijdank door een donor dat wel heeft overleefd en daarom nu nog steeds van het leven kan genieten; die emotie die heb ik dus niet.

Maakt het mij daarom een minder mens dat ik mijn eigen keuze maak? Dat ik er voor kies geen donor te willen zijn? Dat ik daar mijn redenen voor heb en dat dan ook maar even moet uitleggen? Het lijkt er wel op, maar dat is dus iets wat ik echt niet begrijp. Mijn keuze is de mijne en die heb je maar te respecteren, simpelweg omdat het mijn lichaam is, mijn organen en niet die van jou. Dat moet ik niet eens hoeven uit te leggen, maar ik doe het nu dus wel.

Ik ben ooit geopereerd aan mijn neus en terwijl ik onder volledige narcose was heb ik alles kunnen horen wat de artsen en assistenten tegen elkaar vertelden. Fucking creapy, je hoeft mij niet te geloven, ik heb het wel meegemaakt. Ik kon mij verder niet bewegen, heb gelukkig niks gevoeld tijdens die operatie, maar ik moet er niet aan denken dat ik zgn. ‘hersendood’ op de tafel lig en mijn vrouw hoor zeggen “Ja dat is goed dokter, haalt u alles wat u kunt gebruiken er maar uit”. Dat ik dan opnieuw niet kan reageren, er ook niks van voel maar wel denk “Godgloeiendegodver, ik heb ze zelf nog nodig ja!!!”.

Waarom ik dan eerst wel donor was? Impulsief, jong als ik was en ‘omdat ik er dan toch niks meer aan zou hebben’, dat en alleen dat was de reden destijds. En dat is een behoorlijk tijdje voor die betreffende operatie. Dankzij Pia’s initiatiefwet – waar ik dus qua wet zwaar op tegen ben – ben ik op onderzoek gegaan wat orgaandonatie dan echt betekent en ben ik er anders over gaan denken.

Probeer mij dan dus ook niet te overtuigen dat ik wel moet doneren omdat “ik er toch niks meer aan zou hebben”. Heb als mens liever respect voor mijn keuze zoals ik dat ook voor die van jou heb. Ik ben al te bang om mijn ogen te laten laseren (hoewel ik liever zonder die kak-bril verder zou gaan) omdat ik dan de eerste ben die daar vervolgens nog slechter uitkom. Tel daarbij op mijn ervaring tijdens mijn neusoperatie en dat is mijn gevoel, daar ben ik bang voor en dat gaat niet veranderen. Niet door jouw argumenten en ook niet door alle mooie en positieve verhalen die er over zijn.

Ook zal ik nooit anderen proberen te overtuigen hun registratie door te halen of codicil te verscheuren. En datgene waardoor ik er nu voor kies geen donor te willen zijn maakt ook dat ik er tevens voor kies geen donororganen te willen ontvangen. Moet er niet aan denken dat ik een ander zijn organen krijg die het zelfde dacht als ik; “Godgloeiendegodver ik heb ze zelf nog nodig ja!!!”.

De dood hoort nu eenmaal bij het leven vind ik. Liever nu nog niet trouwens hoor, over een jaar of dertig is vroeg genoeg. En dat gun ik iedereen, minstens 86+ worden. Gezond en wel, met of zonder donororganen van iemand anders.

Comments

Comments are closed.